Um andleysi

Ég er í tómu rugli, og er það ekkert nýtt. Það má eiginlega frekar segja að ég sé í tómu íslensku rugli. Utanaðkomandi áreiti hefur hindrað mig stórlega í því að taka framförum sem hugsandi einstaklingur. ÉG er dofinn, rétt eins og íslensk alþýða. Mér bregður ekki við að sjá liðið lík í sjónvarpinu, en ég verð sár þegar iPodinn virkar ekki. Ég er í rauninni steingeldur, og mín bestu örlög (hingað til allavegna) væru ef ég myndi detta niður dauður núna, þá yrði mín kannski minnst sem “efnilegs stráks”, frekar en þegar ég dey sem gamall karl með typpið í buxunum.

Þetta var frekar lélegur inngangur og algerlega samhengislaus, en það er í góðu lagi eins lengi og ég geri mér grein fyrir því. Þegar ég vék að þessu “dofna” í mér hér fyrir ofan hugsa ég ósjálfrátt um skemmtilegan dag síðastliðið haust. Ég fór á PaintBall mót með skólanum, og var í liði með nokkrum góðum félögum. Ég hafði blöskrað sjálfum mér deginum áður fyrir að hafa tekið þá vanhugsuðu ákvörðun að skrá mig í þetta og sá fram á ömurlega leiðinlegt sunnudagseftirmiðdegi í byssó með hálffullorðnum karlmönnum. Ég náði hinsvegar að sannfæra sjálfan mig um nytsemi þessarar ferðar með mikilli kænsku, að þetta væri góð æfing fyrir framtíðarferil minn sem skæruliði! Þá fór ég skyndilega að hlakka til. Þegar á hólminn var komið og ég kominn í felulitina með M-16 í hendinni (sem var í raun háþróuð málningarbyssa) fór um mig einhver undarleg sælutilfinning. Ég fann klárlega að tilurð þessarar tilfinningar var sú að ég var á leiðinni út á vígvöllinn, að fara að drepa fyrir göfugan málstað. Þegar lotan hófst (við á móti hinum) fann ég fyrir annarri tilfinningu, það var einhverskonar útópísk hræðsla, nánast unaðsleg. Ég fann fyrir adrenalíninu, og það gerist ekki oft skal ég segja þér, enda er ég með eindæmum anddauður og óspennandi karakter. Það að vera að berjast fyrir ekki ómerkilegri málstað en að ná að flagga fána og skjóta málningu í Skagamenn, fékk mig til þess að setja mig í spor raunverulegs skæruliða, og hversu hratt hjarta þeirra skyldi slá raunverulegri ögurstund.

Stríðsmenn Guðs, eða hinir margrómuðu Mujahedeen (مجاهدين)  sem við heyrum svo oft um í okkar ástækra vestræna skoðannasigti(fjölmiðlum), eru gott dæmi um sannar hetjur sem pissa ekki í buxurnar í PaintBall. Uppruni þeirra er afganskur, og hafa þeir oftar en ekki í gegnum árin barist með blóði drifnum rifflum sínum við svarna óvini sína (m.a. bæði komma og auðvaldssvín). Nær undantekningalaust eru þeir undirmannaðir gegn óvini sínum, engu að síður, í nafni heilags stríðs, ana þeir út í rauðan dauðan óttalausir um örlög sín. Kannski af því að þeir trúa á Guð, það er meira en við getum sagt. Sama máli gegnir um palestínsku strákana í báðum Intifada sem hafa verið háð hingað til, ekki sáu þeir fram á sól morgundagsins þegar riffill merktur Davíðsstjörnunni sendi þá á vit forfeðra sinna.  

Þannig ég tek skömmustulegur til baka fyrrnefnda skoðun mína um að ég vildi detta niður dauður. Skjótið mig frekar þegar ég stend stoltur og óhræddur og hlæ að dauðanum.

Það mun þó ekki vera í bráð, því fyrst þarf ég að meta Guð og sýna honum þá virðingu sem hann á skilið, og eiga ekki bót fyrir rassgatinu á mér.