Væntumþykja

Sælir strákar,

Ég ætla að byrja á velta því fyrir mér hvort mér þyki vænt um ykkur.

Ég held ekki.

Þannig er það bara, það kemur ykkur eflaust í opna skjöldu en ef þið ígrundið málið til hlítar þá hljótið þið að skilja af hverju. Það er ekki gert af mannvonsku, eða til þess að halda uppi leiðindum, heldur einungis blákaldur sannleikur. Ég veit eiginlega ekki hvar ég á að byrja. Hvað á ég að segja? Ég skil ykkur varla, rétt eins og ég hef takmarkaðan skilning á sjálfum mér. Ef ég veld ykkur vonbrigðum, látið mig þá vita, ef ég svík ykkur, slítið þá sambandi ykkar við mig eða reynið að skilja hversvegna ég sveik ykkur.

Ég er svo breyskur, og ætti því að vera óhæfur að tala um þetta. Og þó, ég gætt rætt þetta, án þess að taka afstöðu.

Af hverju baktala ég ykkur strákar? Af hverju svík ég ykkur? Af hverju svíkið þið mig? Af hverju baktalið þið mig? Erum við vinir? Elskið þið mig? Elska ég ykkur? Getum við ekki treyst hvor öðrum? Getum við ekki reitt okkur á hvorn annan? Ristir vinátta okkar það djúpt að hún fer í gegnum yfirborðskenndu kveðjuna, framhjá svikunum, brestunum og syndunum, og inn í hjartað?

Það held ég ekki, því miður.

Talið þið við mig strákar þegar ég bregst ykkur?

Nei.

Komið þið upp að mér, horfið í augun á mér og segið: “Þú gerðir rangt, það finnst mér”?.

Nei.

Gangið þið frekar til þriðja aðilans og tjáið honum hrakfarir mínar og feilspor?

Já.

Því þá þurfið þið ekki að óttast það að missa vináttuna við mig og yfirborðskenndu samverustundirnar sem við eigum saman. Hvað er það að tengjast “órjúfanlegum vinaböndum”? Eru þessi vinabönd okkar ekki einum of aum, einum og auðslitin og illa strekkt, ha strákar?

Ég get bætt úr þessu strákar, ég vil ekki vera á baggi á ykkur, rétt eins og þið viljið ekki vera efni míns baktjaldamakks. Munið þið eftir öllum ógeðslega feitu ljótu stelpunum sem við höfum séð? Og öllum heimsku hálfvitunum í skólanum? Ég man ekki eftir þeim. En munið þið líka hvað við höfum oft höfum oft verið feitir og heimskir, ömurlegir og leiðinlegir? Jú ég man eftir því. Það sat eftir.

Ég er alvarlega farinn að taka Aristóteles alvarlega, og það sem hann segir um vináttuna. Þessar þrjár gerðir, ánægjuvináttu, nytsemisvináttu, og svo sanna vináttu. Erum við ekki bara að þessu til að vera partur af einhverju? Finnst ykkur við ekki vera einskis virði þegar við stöndum einir, þegar öll svikin koma upp á yfirborðið. Öll skiptin sem ég hef baktalað ykkur strákar, og þið mig. Erum við vinir? Elskum við hvorn annan?

Þið vitið hvað vináttan getur hofið fyrir lítið, á einu augnabliki. Ef þú heyrir það sem ég hef sagt um þig, svoleiðis sem ég hef drullað yfir þig. Það er sárt er það ekki? En hey, erum við samt ekki vinir?

Ha, strákar?