“Menn, ég veit ekkert jafn ógeðslegt og menn!”

Ef einhver talar skítinn um Staffan Olsson eða Einar Má Guðmundsson er mér að mæta. Samt ekki Staffan Olsson, ég get ekki að sagt að hann hafi gert eitthvað fyrir mig persónulega, hann var bara góður í handbolta. Það gegnir öðru máli um Einar Má hinsvegar. Hversu vel er hægt að "orða" hlutina? Ég varast sleikjuskap, og ógagnrýnina hugsun, en Englar Alheimsins er í raun bók sem er hverjum manni hollt að lesa. Það er óþarfi að fara út í efni bókarinnar hérna, enda vita flestir hennar boðskap. Það sem heillaði mig, nú á seinni árum (eftir um 10 viðbótarlesningar) er ljóðmálið, og hvernig sársaukinn er gerður lesendanum svo nálægur og raunverulegur. Þessi ofoðslega kvöl, sem reynist Páli um megn, er um leið svo sérstaklega ljóðræn og falleg að maður sjálfur gæti vel hugsað sér að sitja við sama borð og þessir snillingar sem maður kynnist aðeins á Kleppi. Ekki þó til langs tíma, því geðveikin er langt frá því að vera heillandi, þegar hún birtist mönnum í jafn ómanneskjulegri mynd og raun getur borið vitni um.

Einnig sér maður í skáldsögunni frábæra lýsingu á karlmannlegri ást sem á ekkert skilið við væmni eða tilgerð. Þegar Rögnvaldur, eini vinur Páls sýnir honum stuðning og sanna vináttu þegar hann þarf hvað mest á henni að halda, og tárin sem uppdópaður Páll fellir við fráfall Rögnvaldar. Sællgustu og fyndnustu samlíkinguna á reiða rationalistanum sé ég þó í Viktori og Friedrich Nietzhe. Viktor er svo ofboðslega bitur út í raunveruleikann, en lætur um leið útúr sér svo frábærlega rökstuddar alhæfingar um lífið, sem hægt er að skilja frá sjónarhorni þess sem gefist hefur upp á "hugmyndinni" um manneskjulegt samfélag. Þetta er kannski kjánalega orðað hjá mér. Hann er bara svo "sannsögull" í útskýringum sínum á tilverurétti geðsjúklinga. "Ef þú vilt gera skattgreiðendum greiða gakktu þá út og hengdu þig". Þetta ótrúlega siðferiðslega röng (skv. kristinni siðfræði) sem þessi fullyrðing er, er hún svo sönn að það svíður. Sama máli gegnir um "Dauði okkar þýðir bara sparnað í heilbrigðiskerfinu". Þarna ræðst Viktor í reiði sinni á glötun samfélagsins og hversu mikið trúarleg gildi eru á undanhaldi. Höfum við ekki sannarlega drepið Guð?

Þegar öllu er á botninn hvolft þá þekki ég Einar Má ekki persónulega, og ætti því ekki að alhæfa neitt um hans persónu. En hann getur skrifað, svo mikið er víst. Pabbi þekkir hann samt, segir hann sé ágætis náungi. Hvað Staffan Olson varðar get ég ekkert sagt.

Andlegar uppvakningar

…þær hafa látið mæta afgangi síðastliðna daga. Það er leiðindamál, þar sem ég veit um fátt jafn mannbætandi og hressandi en andlega uppvakningu. Slík uppvakning felur oftar en ekki í sér sælutilfinningu sem felst í geðshræringu, og kemur hún í kjölfarið á nýlesnu góðu ljóði eða góðri bók. Síðustu þrír dagar hafa einkennst að miklu "hangsi" með góðkunningjum mínu, Herði og Heiðari. Þeir eru ágætis strákar, og gott betur en það. Umræður okkar félaganna eiga þó til að vera einkar tvískiptar. Annars vegar eru þeir verulega háfleygar (að okkar mati), en hinsvegar einkar ómerkilegar og snúast þá um holdsins losta (þ.e.a.s. umræður um fagra snót).  Þriðji umræðumöguleikinn er svo körfubolti eða Rúnar Ólason.

En andlega uppvaknigin kom í gær, þegar ég átti síst von á henni. Fyrrnefndur Hörður þurfti að gera þarfir sínar á heimili mínu og bað mig góðlátlega um lesefni á meðan hann sinnti þessum ósköpum. Hörður gerði sig líklegan til þess að fara í Heimspeki/Guðfræðirekkann en ég hélt nú ekki, tók "Svartar Fjaðrir" eftir Davíð Stefánsson frá Fagraskógi, henti í Hörð og sagði að ljóðin yrðu að duga að sinni. Þetta væri ekki frásögur færandi nema fyrir hversu breyttur Hörður kom til baka frá þessari klósettferð. Hann benti okkur á ljóðið "Í síðasta sinni" eftir Davíð, sem hafði haft mikil áhrif á hann á kamrinum. Ljóðið var lesið, af bæði mér og Heiðari, og er skemmst frá því að segja að það hafi hitt beint í mark. Verulega gott ljóð, og í raun frábær ljóðabók yfir höfuð.

Húrra fyrir Herði og rómantískri lestrarþörf hans við órómantískar aðstæður.

Mér þætti of hégómlegt að varpa ljóðinu upp á tölvuskjáinn, þannig ég læt lesendur um að hafa sjálfir upp á ljóðinu, nái áhugi þeirra á ljóðum yfir höfuð svo langt. 

Skrif um skrif

Ég held persónulega að upphaflegi tilgangur "bloggsins" hafi verið að "létta" byrðinni af þjáðum þenkjandi mönnum sem hvergi fengu feedback á hugmyndir sínar. Þetta á vel við um Geira vin minn, hann hefði gott af því að blogga.

Annars hef ég misst allt tímaskyn, ég geri ekki grein fyrir því að nú er páskafrí og menn að slappa af. Ég er hinsvegar kominn í upplestrarfrí og er þ.a.l. í sífelldum krónískum "afslappingi". En á því verður nú vonandi breyting. Ég sé fram á bjarta "akademíska" daga, kaffibolla, sígarettur og alpahúfur (a.t.h. nauðsynlegir fylgihlutir lífskúnstnersins). Reyndar hef ég lagt sígarettupakkann á hilluna. Þetta er leiðindaósiður.

Þetta leiðir huga minn að því hvers vegna reykingar eru "leiðindaósiður"? Jú vissulega hefur verið sýnt fram á skaðsemi reykinga og hversu hættulegar þær geta verið þeim sem ekki reykja (sbr. óbeinar reykingar). En höfum við ekki bara á síðustu árum úthýst reykingafólki á jafn kaldranalegan hátt og raun ber vitni? Nú þurfa allir nikótínunnendur að hætta sér út fyrir hússins dyr í norðangaddinum til að "kveikja sér í einni". Þetta er fjarri því að vera mannúðlegt. Einu sinni þótti það ekkert tiltökumál að menn tæku upp pípuna inni í bankanum eða í kennslustund og reyktu. Fólk sætti sig við það.

Kannski er þetta sambærilegt því að prumpa. Ónefndur vinur minn átti það til að prumpa í kennslustundum og endaði það með því að kennarinn gaf honum leyfi til að fara fram á gang til þess að stunda þessa iðju sína. Eru þetta ekki mjög skert mannréttindi, sem engu að síður áskorðarst á ákvæðinu "tillit til annarra"? Þetta er sama ástæða og reykingamenn eru tilneyddir til þess að kalla iðju sína ósið. Samfélagið hefur fordæmt þá, sem og sígaretturnar í heild sinni.

Sem er kannski bara hið besta mál.