Hmm?

Reynir ekki mest á styrk okkar þegar við stöndum ein? Fjarri vinum, vandamönnum, ástkærum og ásælnum? Því þrátt fyrir öll okkar afrek um æfina, alla hamingjuna og samverustundirnar með hinum, þessum og öllum sem voru til, þá stöndum við loks ein. Hvort sem ég verð meðvitaður um einveru mína er annað mál, því margir sem kveðja þennan heim eru í raun löngu farnir yfir í hinn. Þá á ég við þá sem eldast illa eða annað þvíumlíkt.

Annars var það ekki það sem ég vildi ræða. Heldur fremur hugmyndina um ”at staar mest alene”. Titill færslunnar er sóttur í verk Ibsens um þjóðnýðinginn Dr. Stokkmann hvernig sannleiksöfgar hans gera hann að fjandmanni fólksins. Stokkmann mælir síðan svo merkilega um að hann sé í raun heimsins sterkasti maður, því engann eigi hann að nema sjálfan sig.

Ég hef þó ekki lesið Fjandmann Fólksins, það var einungis minnst á þetta verk í tíma hjá mér vetur. En ég sé þó sannlegt korn í ummælum Stokkmanns, og að mörgu leyti skil hann mjög vel. Ef hann getur þolað mótlæti heimsins, staðið í lappirnar og lifað í samlyndi við sig og/en ekki menn þá er hann sannarlega sterkur.

Maðurinn á myndinni stendur tiltölulega einn um þessar mundir og reynir nú án efa á skapgerð hans og þroska.

Hinn gerð styrkins(örlög jafnvel) sést jafnan best hjá öldruðu fólki, sem er komið á elliheimili og á þó nokkuð af afkomendum sem eitt sinn áttu víst kaffi og kleinu hjá afa, en lifðu nú sínu lífi fjarri kölkuðu, löngu gleymdu lifandi líki.

En ástin er alltaf til staðar, og blossar upp í sársaukans söknuði hræsnarans á þeim gleymda. En sársaukinn kom seint, ekki fyrren kistan var í augsýn.

“Sagen er den, ser I, at den stærkeste Mand i Verden, det er han, som staar mest alene”.

ps.

Minn helsti galli sem frístundaskrifari er sá að ég fer of greitt úr einu í annað, án allra útskýringa og viðvörunarmerkja.