Styttist allt styttist

Það styttst í próf, styttist í jólin, styttist í næsta vor, sumar, haust og næsta vetur. Þetta styttist allt saman. Nú er ég nærri búinn með eina önn í Guðfræði, og kann svona líka rosalega vel við mig. Námið er krefjandi og áhugavert, en mest þykir mér þó koma til þess góða anda sem virðist ríkja innan veggja deildarinnar. Oftar en ekki er maður tekinn tali ad eldri nemendum og kennurum, sem eru gestrisnin uppmáluð og það virðist sem að það sé guðs lifandi fegið að fá ungt fólk inn í deildina. Ég er allavega mjög sáttur við viðmótið, og feykilega sáttur sömuleiðis við smæð deildarinnar, sem felur óneitanlega í sér meiri nærveru við bæði kennarann og samnemendur. Sem er gott. Ég held ég myndi ekki höndla það vel að sitja í 200 manna stútfullum sal í kennslustund. Auk þess þoli ég illa samkeppni. Ég hefði kannski bara átt að fara í Húsmæðraskólann (ath. þetta er ekki skot á húsmæður, heldur einungis vinalega ábending á það hvað skólinn er smár)?

Skallagrím gengur vel í körfunni, þeir eru búnir að vinna 8 leiki í röð núna og virðast vera á réttri braut. Áhugi minn á íslenskum körfubolta er mjög sérkennilegur, ég virðist hafa smitast af þessu frá vinum mínum, á svipuðum tímapunkti og fótboltaáhugi minn fór dvínandi. Þetta var ágæt “kúplun” og er stattið á KKÍ.is orðin sorglega stór þáttur af mínu daglega amstri.

Bjarni gisti hjá okkur Heiðari um helgina, og í tilefni af því skelltum við okkur út á lífið á laugardagskvöld. Ég var svo rekinn á fætur snemma á sunnudag til að hjálpa mömmu og pabba í íbúðinni sem þau voru að kaupa. Ég var engan veginn í stakk búinn fyrir það. Það var gaman að sjá Bjarna, long time no see.

Hörður minnist á það á bloggsíðu sinni að hann ætli að koma heim í jólafríinu, það vona ég. Þá getur maður endurupplifað gamlar morgunstundir á svölunum, og átt langar og misinnihaldsríkar samræður um lífið og dauðann, körfubolta og Rúnar Óla.

Við reynum þó að hafa þetta sígarettulaust að sinni, þar sem ég er að reyna að hætta að reykja. Ég komst að því með tíð og tíma að reykingar mínar virtust gera mig óvelkominn og hreinlega sóðalegan hjá mínum nánustu. Það er líka vísindalega sannað að þetta er bölvaður óþverri, og ég geri mér fyllilega grein fyrir því. Það er ótrúlegt hvað sígarettur geta haft tangarhald á manni. En ég hef verið reyklaus í nærri viku, og ætla mér að halda því áfram. Hef þó reynt þetta nokkrum sinnum áður, en fall er víst fararheill!

Gamlar myndir

Var alveg búinn að gleyma að þessar myndir væru á netinu, myndirnar frá reisunum sem við fórum í sumarið 2005. Setti link á þær fyrir ofan.

Svo breytti ég heitinu á síðunni, það kom á daginn að spænskumællandi perrar höfðu verið að skoða myndir af mér og félögunum, þar sem þeir höfðu skrifað “putas” á leitarvélar í löndum eins og Argentínu, Mexíkó og jafnvel Úrúgvæ. Ég vil ekki að einhver Úrúgvæi sé að skoða myndir af mér á sundskýlunni, hvað þá af Herði á sundskýlunni!

Nóvember!

Já, það er kominn nóvember. Ég sit hér heima í litlu kjallaraholunni á Túngötunnio og hripa niður þetta blogg, sem hefur ekki gerst í háa herrans tíð.

Það er undarlegt hvað menn breytast oft fljótt. Ég man að það var bara í sumar sem ég ákvað að fara í Guðfræði, ég spurði strákanna þegar við vorum úti hvort ég ætti að gera það. Þeir hvöttu mig nú bara til þess, og töldu að ég ætti betur heima þar en í Heimspekinni. Eflaust voru þeir bara orðnir þreyttir á svartagallsrausinu sem fylgdi heimspekináminu hjá mér.

Hörður er fluttur á Hornafjörð, en ég hef vart orðið viðskila við hann Heiðar í eina klukkustund síðan í sumar. Þannig er mál með vexti að við leigjum saman, og ég sé ekki fyrir endann á þeirri sambúð, sem er ágætt. A-mennska Heiðars getur þó stundum farið í taugarnar á mér. Þeir sem þekkja Heiðar vel vita að hann er með allt sitt á hreinu, mætir aldrei of seint og er gríðarlega áreiðanlegur í einu og öllu. Ég er ekki þannig, ég er B-maður. Það getur stundum verið erfitt fyrir A og B menn að búa saman.

Tökum dæmi: Um daginn svaf ég yfir mig, og vakna við það að Heiðar stendur við rúmstokkinn hjá mér, nýkominn úr sturtu og með rjúkandi heitt kaffi, og þetta óþolandi smjörglott sem sýndi hversu mikið hann kættist yfir B-mennsku minni. Mig langaði að drepa hann. En ég gerði það ekki. Það fer líka í taugarnar á honum að ég loka aldrei klósettinu og skola ekki af diskunum mínum. Þá langar honum að drepa mig. En hann gerir það ekki.

Hörður er hinsvegar C-maður, og er því líkur ömmu skrattans í samanburði við mig, og hvað þá Heiðar. Ef að hann byggi hérna líka, þá held ég að allt færi í bál og brand:) Ég hlakka nú til að hitta hann í jólafríinu og vona að hann erfi ekki þetta ekki við mig.