Menn sem vakna ekki á morgnanna, þeir geta ekkert!

Það er nú bara þannig. Nú fer að líða að prófum hjá mér, og ég hef mikla löngun til þess að standa mig vel þessa önnina. Ég er reyndar í 5 áföngum þannig að álagið er umtalsvert, en alltaf nær maður samt að finna sér tíma til þess að gera eitthvað annað en að læra. Sem er svolítið skrýtið, þar sem að ég hef mjög gaman af náminu.

Hvað er þá “the most universal human characteristic, fear or lazyness” (Waking Life). Þetta er úr góðri mynd sem að ég sá einu sinni, en þar velti maður einn fyrir sér spurningunni hvers vegna það eru svo fáir sem að skara framúr, þ.e. koma með vel ígrundaðar akademískar kenningar. Er það ekki bara af því að við erum svö löt?

Ég er allavega hundlatur, ég geri ekkert.

Ég og Hólmí fórum á árshátíð guðrfræðinema um daginn, það var mjög áhugaverð samkoma. Ég var neyddur til þess að segja mjólkurhristingsbrandarann minn fyrir framan alla.

Guðfræðinemar geta skemmt sér vel, og það er algildur og sorglegur misskilningur að þeir séu einhverjir lúðar. Ég er allavega enginn lúði.

Og ekki pabbi og afi heldur.

Skallarnir eru dottnir út í körfunni, því miður. Liðið átti nokkra dapra leiki undir lok tímabils eftir að hafa spilað fantavel framan af móti. Valt er veraldargengi eins og Kristinn R. Ólafsson sagði einu sinni, það er hverju orði sannarra.

Ég fór á bókamarkað í Perlunni um daginn og gerði góð kaup, keypti m.a. Upp á Sigurhæðir eftir Þórunni Valdimarsdóttur á aðeins 1700kr. Mig minnir að bókin hafi verið einhverjum þúsundköllum dýrari fyrir jólin. M. Jocmhumson gæti því eflaust ort vel fallega um Skallagrímsliðið:

“Aldrei er svo bjart yfir öðlingsmanni,

að eigi geti syrt eins sviplega og nú;

og aldrei er svo svart yfir sorgarranni

að eigi geti birt fyrir eilífa trú!

Hann hefur samt eflaust ekki verið að hugsa um Skallagrímsliðið þegar hann orti þetta, en það má þó líkja öllu við allt.