Af síðasta misseri

Jæja verður maður ekki að láta vita af sér. Ég bloggaði síðast á föstudaginn langa, þetta er náttúrulega ekki hægt. Ýmislegt hefur á daga mína drifið síðan þá, skólinn búinn og vinna tekin við, verð í Borgarnesi í sumar að safna aurum fyrir komandi vetri. Hér áður fyrr kviðu menn fyrir haustinu, óvissunni og harðærinu sem lækkandi sól hafði í för með sér, eða eins og Bubbi sagði: “og með vindinum kemur kvíðinn”. Það er varla þannig í dag að nokkur hér kvíði vetrinum, allavega ekki með sama viðmóti og í den.

Það er furðulegt hvað það er alltaf erfitt að vera sæll með ríkjandi ástand, þegar ég var á fullu í prófunum í vor gat ég ekki beðið eftir því að komast heim í Nesið og í vinnu, og núna hlakka ég svakalega til þess að byrja í skólanum aftur. Þessi tilfinning kemur þó alls ekki til vegna leiða eða einhverskonar tilvistarkreppu, miklu fremur er hún sterk vegna þess að hér á ungur maður og ístöðulaus í hlaut. Kirkegaard sagði víst að enginn maður væri sannarlega ánægður nokkurn tímann, hann væri alltaf á einhvern hátt óhamingjusamur. Þessu er ég vissulega sammála, en það skiptir náttúrulega höfuðmáli að horfa á lífið með réttum gleraugum, sætta okkur við hvað við getum og getum ekki; lifa í friði og sátt við alla menn:)

 Annars var nokkuð gaman hjá mér síðastliðið föstudagskvöld, þá fórum við vinirnir í bústað upp í Húsafell og fögnuðum því að geta eytt saman smá tíma, þar heyrir til undantekninga að geta “hangsað” eins og einu sinni. Við Geir áttum okkar tilvistarspjall í heita pottinum, þetta er merkileg vinátta sem er á milli okkar, rífumst eins og hundur og köttur en kveðjumst alltaf með kossi. Á það ekki að vera þanning? Though love.

Ég hef verið gagnrýndur í vinahópnum fyrir að beita neikvæðri styrkingu í félagslegum samskiptum mínum við mína nánustu vini. Ég ætla ekkert að neita fyrir það, ég á það til að vera ósérhlífinn, sérstaklega í garð H&H, en svona er þetta bara. Though love.

Fyrir nær tveim vikum héldum við upp á 21. aldursár Heiðars með því að fara út að borða á einkar fínum sveitaveitingastað í Norðurárdalnum. Áttum svo gott kvöld í sumarblíðunni í Borgarfirði. Ég er ekki frá því að Borgarfjörðurinn geti veitt ritstífluðu skáldi andagiftina á ný. Að sjá Skarðsheiðina baðaða bleikum geislum sólarinnar að morgni dags er eitthvað sem fyllir mann af lífi.

Ég er gjörsamlega “hooked” á fréttum úr NBA-deildinni í körfubolta, ég er mikill “nýliðaperri” og hef eytt ófáum klukkustundunum síðustu vikur í að horfa á blaðamannafundi og alls kyns æfingar á netinu. Svona eru áhugamál manna misjöfn. Ég er ekki tilbúinn að kaupa það að Oden sé strax “franchise” spilari, það er ekki hægt að dæma pilt svo ungan, við munum öll hvernig fór fyrir Kwame Brown. Ég held hinsvegar að Durant sé algerlega málið, þvílíkur leikmaður! En ég hefði samt valið Oden nr.1 ef ég hefði verið GM hjá Portland, svona 7 feta durgar eru ekki á hverju strái, hann er enginn Egill Jónasar þessi!

Þessi NBA-árátta mín hefur dregið talsvert úr lestrarafköstum mínum í sumar, en ég hafði ætlað mér að leggja hin ýmsu bókmenntaverk að velli. Ég er að lesa Ugg og ótta eftir Kirkegaard eins og stendur, en væri til í að vera búinn að negla eins og tvö fagurbókmenntaverk í lok sumars. Það toppar ekkert góðar fagurbókmenntir, ekki ævisaga Steingríms Hermannssonar, þar er víst!

 Svo reyni ég eins og ég get, milli vakta í vinnunni, að heimsækja hana Hólmfríði. Þetta gengur svona misvel, en eins og segir einhversstaðar, góðir hlutir gerast hægt. Búin að vera saman í 1 og hálft ár, það er bara heill hellingur. Fór og heimsótti hana á Laugarvatn og daginn og fórum með mág minn í klippingu. Þess má til gamans geta að ég á tvo litla mága, einn er 9 mánaða og hinn tveggja ára.