Minnistæðar myndir síðustu ára, partur 1

Ég er mikið fyrir ljósmyndum, festi reyndar ekki kaup á alvöru myndavél fyrr en á þessu ári, en átti þar á undan misgóðar vélar. En á þeim vélum tókst mér (eða þeim er handfjatlaði vélina þá stundina) að taka margar skemmtilegar og minnistæðar myndir sem hver og ein hefur sína sögu. Ekki er oft unnt að sjá hvaða sögu mynd í myndaalbúmi hefur að geyma. Þessvegna ákvað ég að setja hér inn nokkrar myndir frá síðustu 2 árum sem að eiga allar sínar sögur. Myndir segja víst meira en þúsun orð, en oft geta meira en þúsund orð fylgt hverri mynd.

Þessi mynd er tekin einhverntímann í júlí eða júní árið 2005. Módel myndarinnar er góðvinur minn Geir, sem situr þarna á bryggjusporðinum í íslenskri miðnætursólinni.

Vart er þó hægt að kalla þetta bryggju, því að vatnið sem sjáum sólina speglast í er aðeins smá pollur rétt fyrir norðan Borgarnes. Geiri hringdi í mig seint þetta kvöld, og hreinlega skipaði mér að koma með sér, þar sem við værum að fara að synda í þessu forláta vatni.

Ég lét mig hafa það, og þó að vatnið hefði verið ískalt þá var kvöldið ógleymanlegt. Þetta var einmitt svo gott dæmi um það að “gera eitthvað”, frekar en að sitja heima og gera ekki neitt.

Tekin í Bethlehem í Palestínu árið 2005. Við vorum á göngu eitthvert kvöldið og þar voru þesar litlu stelpur að leika sér úti á götu.

Mér fannst þær sem skemmtilega lífsglaðar og brattar að ég spurði hvort þær vildu ekki láta taka mynd af sér. Þær héldu nú það. Í ljósi alls þess sem þessar stelpur hafa eða eiga eftir að upplifa var sérstaklega skemmtilegt, og jafnvel ljúfsárt að sjá hversu mikið þær nutu lífsins.

Þar sem þær búa á Vesturbakkanum verður gæfa þeirra og gjörvuleiki í framtíðinni líklega af skornari skammti en hjá jafnöldrum þeirra á Íslandi.

Þessi mynd er tekin á eyjunni Hvar í Adríahafinu sumarið 2006. Ég og góðvinir mínir tveir, Hörður og Heiðar, höfðum tekið ferju frá króatísku borginni Split yfir til eyjunnar Hvar.

Þar ætluðum við að skoða okkur um í einn dag og taka því rólega. Þegar á eyjuna var komið sáum við að hægt var að leigja gamaldags Citroen blæjubíl og keyra á honum um eyjuna.

Við biðum ekki boðanna og leigðum okkur einn og keyrðum fram og til baka á eyjunni góðu. Eftir á að hyggja var þetta einn eftirminnilegasti dagur lífs míns, það var svo margt sem kom á óvart í þessari ferð og þessi eyja var hreinasta perla.

Við nutum lífisns á þessum fáranlega blæjubíl, þeystumst um áttum þjóðveginn, þetta var frábært.

Þessi mynd ber kannski ekki mikið yfir sér, en hefur þó sína sögu, eins og allar. Þarna eru þeir félagar Heiðar og Hörður í serbnesku borginni Belgard. Eins og sjá má eru þeir ekkert sérstaklega upplistdjarfir á svipinn, enda voru við allir úrvinda af þreytu þegar þessi mynd var tekin.

Við höfðum tekið næturlest frá Sarajevo í Bosníu yfir til Belgrad, og tók sú ferð um 10 tíma. Ekki var mikið sofið á leiðinni því einhvera hluta vegna komu þarlendir lestarverðir inn í klefanna okkar á hverjum klukkutíma til þess að athuga með vegabréfið okkar farmiðanna. Við komum til Blegrad snemma um morguninn og upphófst þá mikil leit að gististað fyrir næstu nótt. Sú leit var langt frá því að vera auðveld, en á endanum fundum við okkur fínasta hótel sem var til í að gista okkur.

Veðrið í Belgrad lék ekki beint við okkur og einkenndist dvöl okkar í Serbíu yfir höfuð af miklum þyngslum, þá á ég við hinum séreinkennandi austur-evrópsku “persónuleikaþyngslum”. Þetta er kannski svolítið loðið málfar, en þið verðið bara að ráða í eyðurnar. Da.. nonono. neee. I dont know. ahhh.

Myndin er tekin á Markúsartorginu í Fenyjum árið 2005 og er af góðvini mínum Geir. Eins og sést er piltur að mata dúfur með fuglafóðri og viðrist öllum aðilum líka vel.

Aðeins örfáum andartökum síðar tók Hörður félagi okkar sig síðan til og hellti úr fóðurspokanum yfir höfuð Geirs með fyrirsjáanlegum afleiðingum. Mér finnst þessi stelling hjá Geira líka mjög áhugaverð, hún minnir mig á frelsarann sjálfan þar sem grunnstefið í þessari aðgerð Geirs er vissulega að gefa, en ekki þiggja.

Hvað Geira sjálfum finnst um þessa pælingu skal ósagt látið, en hann er nú staddur í Nikaragúa og heldur ótrauður áfram ævintýrum þeim er við lögðum upp með, ungir menn.

 

Vorkvöld í vesturbænum – Þessi mynd er tekin af mér og Herði í körfubolta í vesturbænum vorið 2007. 

 Það fylgir ekki sögunni hvort að ég skoraði úr þessari tilraun, eflaust hefur Hörður blokkað skítinn úr mér og sagt mér að fara heim.

Þó að myndin sé svarthvít (sem er seinna tíma lagfæring), þá finnst mér hún lýsa vorinu vel, og öllu því góða sem vorinu fylgir. Tómas Guðmundsson skáld orti svo um vesturbæinn:

Það kvað vera fallegt í Kína.

Keisararns hallir skína,

hvítar við safírsænum.

En er nokkuð yndislegra

- leit auga þitt nokkuð fegra –

en vorkvöld í vesturbænum?

Mér finnst þetta erindi gríðarlega skemmtilegt, sérstaklega þar sem ég tengi það við félaga mína og þessa eilífiu ævintýraþrá sem virðist aldrei geta slökknað. Sem er gott, hún á ekki að slökkna, en það er gott að hugsa heim og kunna að meta það sem maður á.

Þá er þetta orðið ágætt í bili, ég kem með annan myndapistil á næstum vikum eða dögum. Endilega segið skoðanir ykkar á myndunum.