Part 2

Þá er komið að parti 2:

Áræðanlega ein allra besta mynd sem ég hef tekið. Myndin er tekin í Búdapest árið 2005 fyrir framan einhvern bílskur. Við hlið þessa bílskúr var forláta hattastandur sem að módelin tvö, Hörður og Geir settu á höfuð sitt og höfðu gaman af. Hörður er að hlægja þegar myndin er tekin, og samankrepptar varir Geirs gefa slíkt hið sama til kynna. Þetta var fyrsta landið sem við allir þrír fórum til í Austur-Evrópu. Við lentum í mörgum skemmtilegum ævintýrum í þeim skemmtilega hluta álfunnar, og var þetta upphafið af ferðalögum okkar á staði sem að fólk kýs sér ekki endilega til þess að fara í sumarfríið. 

Þessi ágæta mynd er tekin í paradísarþorpinu Orhid í Makedóníu við landamæri Albaníu. Myndin segir ekki mikið fyrst um sinn en við nánari athugun er mikil saga á bakvið hana. Þarna sjáum við einhverskonar herbergi til leigu, og til þess að fanga athygli ferðalangsins stendur “Private accomodation” í von um að hann sjái sért fært að gista þarna. Nokkrum dögum áður höfðum við félagarnir tekið næturlest til Split í Króatíu og komum þangað kl. 6 eða 7 að morgni. Þegar við drösluðumst á fætur í suðrænni morgunsólinni sem skein í gegnum lestargluggana, þá kom til okkar ungur maður sem bauð okkur “private accomodation”. Það var eitthvað við það hvernig drengurinn lét þessi orð útúr sér, ég veit ekki hvað það var, en það var mjög kómískt. Svo grjenuðum við úr hlátri í hvert skipti sem að við hermdum eftir honum, en þáðum að sjálfsögðu gistinguna. Á þessari mynd má einnig sjá reykinn góða sem er aðskiljanlegur hluti sígarettunar sálaugu, sem fylgdi mér lengi og eltir mig enn, en hefur ekki náð mér síðstu 2 mánuði.

Þessi mynd er af honum Teiti litla, sem er bróðir Hólmfríðar kærustunnar minnar. Teitur var í heimsókn á Kaplaskjólsveginum og Hólmfríður þurfti að skjótast út einhverja stund. Eins og við vitum þá er oft erfitt þegar einhvern nákominn manni fer í burtu og skilur mann eftir hjá einhverjum ókunnugum. Þetta reyndist Teiti svolítið erfitt fyrst en um leið og ég tók upp myndavélina þá var allt svo gaman. Hólmfríður kom svo stuttu seinna þannig að þetta reddaðist.

Þessi mynd er tekin á Vesturbakkanum, nánar tiltekið í borginni Ramallah árið 2005. Myndin er tekin á “checkpointi” þar sem að ísraelskir hermenn kíkja á vegabréf þeirra sem vilja fara á milli Ísraels og Palestínu. Þetta er engin venjuleg vegabréfaskoðun og getur hún endað með ósköpum. Það er hægara sagt en gert að komast á milli, og sértu frá Palestínu þá er það þrautin ein að standa í þessu basli alla daga. Án þess að fara nánar út í það þá var það ákveðin reynsla að vera í kringum hermenn daginn út og inn og reyna að skilja þetta hræðilega ástand sem er í gangi þarna.

Þessi mynd er tekin úr aftursætinu á leigubíl sem var á leið frá þessari “fyrrum” ráðstefnuhöll í Belgrad. Við félagarnir sátum í leigubíl og tókum ekkert eftir þessu sundursprengna húsi fyrren leigubílstjórinn maulaði út úr hægra munnvikinu (með sígó í vinstri): “Bomb búmbúmm USA”. Og við snérum okkur allir úr hálsliðnum og furðuðum okkur á því af hverju við tókum ekki eftir þessu. En þessi bygging varð semsagt fyrir sprengjum Bill Clintons (þess annars frábæra forseta) og NATO árið 1998 þegar loksins þótti nóg komið af þjóðarmorði Serba í Bosníu. Það er spurning hvað Kanarnir gera í dag, varðandi samskonar vandamál hist og her um veröldina? T.d í Súdan? Nei ætli þeir láti það ekki vera.

Það þarf nú engan snilling til að sjá hvar þessi mynd er tekin, í París, árið 2005. En það sem er þó sérstakt við hana er að hún er tekin uppi á toppi Sigurbogans, með þetta líka fína útsýni.

Við ætluðum ekki að finna leiðina upp á Sigurbogann, enda er hann staðsettur á umferðareyju, með 8 akreina hringtorg í kringum sig! Ég stakk uppá því að við tækjum “sénsinn” og hlypum yfir, en það þótti órað og það sem eftir lifði ferðarinnar varð ég þekktur fyrir slík glapræði í illfæri umferðarmenningu Evrópu.

Þessi er tekin í Reynivallakirkju í febrúar á þessu ári. Ég hafði þá nýlega fest kaup á “alvöru vél” og var svona að fikta með ljósop og annað. Myndin er s.s. af ljósakrónu kirkjunnar og svo er kórinn í baksýn. Kirkjan er hin fallegasta og var þetta hinn fallegasti dagur. Það var ískalt en það var logn, og ég hef margoft sagt það, að þegar það er logn á Íslandi, skiptir engu máli hvað það er kalt, því þá vill maður hvergi annarsstaðar vera.

Ég læt það vera að koma með ljóð í lokin, þó að eflaust væri hægt að finna eitthvað kjarnyrt um ljós og kirkjur:)

Þetta eru nú mest allt myndir af einhverjum ferðalögum, ég nú nóg af myndum af einhverju öðru, en einhverja hluta vegna eru þau mér minnisstæð.