Runtad i Hvar?

Nu situr pistlahofundur a NetKaffi i Split i Kroatiu, bidandi olmur eftir rutu til Mostar i Bosniu. Tad na engir lestarteinar yfir landamaerin Kroatia/Bosnia, skiljanlega. Annars hefur ferdin verid mognud, eins og buist var vid. Vid hofum komist i navigi id margar oraunverulegar adstadaedur, margar teirra marka oskyr mork drauma og veruleika. Vid hofum synt med gamalli konu a husthaki i Austurriki, keyrt gulan blaejubil a eyju i Adriahafinu, og ordid tess varir ad kvenfolk a Balkanskaga er aedi fagurt. Einnig forum vid i utrymingarbudir Nasista i Auswitz, varla fagurt tad. Hordur situr her med mer og skrifar grein sina i Frettabladid, Heidar situr a afvikinni lestarstod og bidur eftir okkur, eg vona ad hann se ekki ordinn pirradur.

 

Eg tel okkur hafa verid heppna med godmennsku naungans hingad til i ferdinni, og eg byst sosum taepast vid tvi ad einhver heljarinnar skor komi i murinn, en tad er aldrei ad vita. Eg tok tad ekki fram her fyrir ofan ad vid hittum fraenda minn, storvin og snilling, Halldor Asgeirsson i Kraka i Pollandi fyrir nokkrum dogum sidan. Tar snaeddum vid saman hadaegisverd ad haetti innfaeddra, asamt fridu foruneyti Halldors.

 

 

 

Tad er annars engin leid ad vera ad segja einhverja ferdasogu herna, vid skrifum bara dagbok og reynum ad muna sem mest. Ferdin til Hvar i gaer var samt toppurinn hingad til, hvilik Guds blessud fegurd sem blasti vid okkur a thessu litla skeri i Adriahafi, og vissulega var tar olid sotrad i hamingjunar samraemi

 

 

 

…and i misss you

Um krítíseringu á sársauka

Bankareikningur sársauka míns, sem ég á og geymi hefur ætíð verið tiltölulega tómur. Í hann hafa þó iðulega fallið innistæðulausir gummítékkar sem virtust geta uppfyllt kröfur eymdarinnar á þeim tíma, en hafa horfið jafn skjótt og þeir og birtust, og orðið fyrir barðinu á gleðinni og áhyggjuleysinu sem virðast hafa ótakmarkaða yfirdráttarheimild á öðrum reikningi. Ég er þó ekki ósnertanlegur, því vafalítið situr sorg mín og sársauki fyrir mér og bíður færis, og hvort þau hæfa nokkurntímann marks mun tíminn einn leiða í ljós.

Ég er hinsvegar ekki þú, og verð aldrei. Ég veit ekki hvort lífið hefur leikið þig jafn mjúkum höndum, ég veit ekki hvort þú sért sæll og brosir breitt á nýjum degi. En fyrst og fremst veit ekki hvort vonleysi raunveruleikans hefur heimsótt þig og skilið eftir sig varanleg spor.

Ég get einungis reynt að ímynda mér tilfinninguna þegar hörmunginn sjálf birtist í dyragættinni holdi klædd, án þess að hafa nokkurntímann bankað. Þegar veröldin hrynur eins og spilaborg á einu andartaki og raunveruleikinn virðist jafn óraunverulegur og hin augljóstasta lygi. Ég ábyrgist það að við viljum ekki finna fyrir þeirri tilfinningu, nokkurntímann, aldrei.

Engu að síður verðum við vör við fólk sem upplifir hinn versta sársauka og hina mestu eymd. Við heilsum móðurinni sem missti dótturina og þekkjum öll feitu gömlu kerlinguna sem öllum er illa við. Eftir kveðjuna höldum við áfram að brosa og hlæja, ekki af því að við skynjum ekki sársauka móðurinnar, heldur af því að hennar sársauki er ekki partur af mínu lífi. Móðurást hennar var aldrei mín ást. Varðandi gömlu feitu kerlinguna sem öllum er illa við, fer hún ekki heim til sín? Og svo hvað? Ein, öllum er sama. Getur nokkuð verið að verið að henni líði? Líði? Að líða? Hvað er að líða? Líða vel, líða illa. Ég óska sjálfum mér velfarnaðar og vellíðunnar, hví skyldi mér því standa á sama um sársauka kerlingarinnar? Er hennar sársauki eitthvað minni en sá sem mér myndi áskotnast í vanlíðan minni? Nei. 

Ég get ekki skilið hvað þú gengur í gegnum, en ég get virt það þegar blóði drifinn hnífur ömurleikans, sorgarinnar, sársaukans, eymdarinnar og vonleysis stingst á bólakaf í brjósti þér. Og ég skal ekki tala um það. En ég skal vera til staðar, því slíkan hníf vil ég ekki fá í brjóst mitt varnarlaus.

Gleðjist með glöðum og grátið með syrgjendum.

Skrif um skrif

Ég held persónulega að upphaflegi tilgangur "bloggsins" hafi verið að "létta" byrðinni af þjáðum þenkjandi mönnum sem hvergi fengu feedback á hugmyndir sínar. Þetta á vel við um Geira vin minn, hann hefði gott af því að blogga.

Annars hef ég misst allt tímaskyn, ég geri ekki grein fyrir því að nú er páskafrí og menn að slappa af. Ég er hinsvegar kominn í upplestrarfrí og er þ.a.l. í sífelldum krónískum "afslappingi". En á því verður nú vonandi breyting. Ég sé fram á bjarta "akademíska" daga, kaffibolla, sígarettur og alpahúfur (a.t.h. nauðsynlegir fylgihlutir lífskúnstnersins). Reyndar hef ég lagt sígarettupakkann á hilluna. Þetta er leiðindaósiður.

Þetta leiðir huga minn að því hvers vegna reykingar eru "leiðindaósiður"? Jú vissulega hefur verið sýnt fram á skaðsemi reykinga og hversu hættulegar þær geta verið þeim sem ekki reykja (sbr. óbeinar reykingar). En höfum við ekki bara á síðustu árum úthýst reykingafólki á jafn kaldranalegan hátt og raun ber vitni? Nú þurfa allir nikótínunnendur að hætta sér út fyrir hússins dyr í norðangaddinum til að "kveikja sér í einni". Þetta er fjarri því að vera mannúðlegt. Einu sinni þótti það ekkert tiltökumál að menn tæku upp pípuna inni í bankanum eða í kennslustund og reyktu. Fólk sætti sig við það.

Kannski er þetta sambærilegt því að prumpa. Ónefndur vinur minn átti það til að prumpa í kennslustundum og endaði það með því að kennarinn gaf honum leyfi til að fara fram á gang til þess að stunda þessa iðju sína. Eru þetta ekki mjög skert mannréttindi, sem engu að síður áskorðarst á ákvæðinu "tillit til annarra"? Þetta er sama ástæða og reykingamenn eru tilneyddir til þess að kalla iðju sína ósið. Samfélagið hefur fordæmt þá, sem og sígaretturnar í heild sinni.

Sem er kannski bara hið besta mál.